Hier in het verre westen van Texas – en ook in het noorden van New Mexico – is kool niet alleen maar een garnering. Het is een evenement.
De meeste mensen grijpen naar koolsalade alsof het aardappelsalade is. Zacht. Voorspelbaar. Deze regio geeft de voorkeur aan bijten. Kool. Radijzen. Doordrenkt van iets waar je wakker van wordt.
Toen ik mijn eerste boek kookte, heb ik een brug geslagen tussen die werelden. Groene kool ontmoet gesneden radijs. De aankleding? Poblano-chilipepers kloppen door karnemelk. Pittig genoeg om door vet heen te snijden. Scherp genoeg om de aandacht op te eisen.
Jaren later zat ik diep in onderzoek met voedselschrijvers aan de oostkust. Een mediaproject uit Texas. Ze wilden het echte Texas. We gingen richting El Paso.
Eén van hen vond goud op een barbecue in de achtertuin. Geen bord. Geen servet. Gewoon een kool-radijssalade die haar op een hete middag verkoelde.
Het was fris. Het was verfrissend. Het ging gepaard met stevig vlees zonder toestemming te vragen.
Dat had ik niet.
