We praten hier niet genoeg over.
Ongeveer 28,8 miljoen Amerikanen zullen uiteindelijk met een eetstoornis te maken krijgen. Vrouwen dragen het grootste risico, maar hier is de twist: we kijken alleen naar tieners.
Kijk dichterbij.
Midlife is niet veilig. Het is eigenlijk eersteklas onroerend goed voor een nieuw begin of een terugval. Uit een onderzoek van UC San Francisco uit 2019 blijkt zelfs dat de helft van de mensen die de behandeling beëindigen, terugglijdt. Half.
Het internet noemt het “menorexia.”** Menopauze ontmoet anorexia. Slim. Eng. Nauwkeurig? Vaak.
Samantha DeCaro leidt de klinische outreach in het Renfrew Center. Ze ziet deze kloof overal. Onderzoek negeert oudere volwassenen. Behandelcentra missen ze. We begrijpen de reikwijdte gewoon niet.
Midlife-volwassenen raken dezelfde diagnostische selectievakjes aan. Beperken. Bingen. Zuiveren. Het is er allemaal.
De trigger is echter anders. Het zijn geen lunches op de middelbare school. Het is echtscheiding. Een leeg huis. Chronische pijn. De sluipende gruwel van het leven in een door leeftijd geobsedeerde cultuur.
Voor sommigen begon het in hun tienerjaren. Het bleef gewoon twintig jaar aan de grond. Voor anderen sloegen de jaren veertig in als een vrachtwagen. Het lichaamsbeeld was gisteren prima. Nu? Obsessie.
Erin Parks was medeoprichter van Equip, een digitaal behandelplatform. Ze houdt cijfers bij van volwassenen van 40 tot 65 jaar.
Eén op de vier patiënten op haar site valt in die emmer. Een recent onderzoek onder meer dan duizend volwassenen van 40 jaar en ouder liet een bom vallen: 35% meldde dat ze dit gedrag voor het eerst ontwikkelden. Nieuw begin. Geen flashback. Een nieuwe oorlog.
Parks denkt dat het meeste onzichtbaar blijft. Waarom?
Omdat het zichzelf vermomt als gezondheid.
Ontbijt overslaan? Intermitterend vasten. Rennen tot je pijn hebt? Wellness-routine. Jezelf uithongeren om er ‘fit’ uit te zien? Zelfzorg. Het past in de achtergrond van het moderne leven.
Het zijn ook niet alleen vrouwen.
Bijna 40% van de mannen geeft aan hun lichaam steeds meer te haten naarmate ze ouder worden. Maar we poetsen het af. Het is niet de bedoeling dat mannen zich zorgen maken. Wij kijken dus niet. We missen de symptomen.
Hormonen zijn hier de slechterik.
Vrouwen verliezen 60% van hun oestrogeen. Progesteron verdwijnt. Het is chaos. Gewichtsverschuivingen. De stemming crasht. Het lichaam voelt vreemd aan. Ongecontroleerd.
Heren? Testosteron daalt met 1% per jaar na 25 jaar. Daarna sneller. Buikvet groeit. Spieren krimpen. Energietanks.
En dokters? Soms maken ze het nog erger.
Een dokter ziet een hoge bloeddruk of suiker en schreeuwt “GEWICHT VERLIEZEN.” Simpel. Eenvoudig. Fout.
Lauren Muhlheim behandelt midlifepatiënten in LA. Ze ziet mensen een medisch probleem proberen op te lossen met voedselregels. Het werkt averechts. Diëten veroorzaakt stoornissen. Er zijn andere manieren om hoge bloeddruk te behandelen dan jezelf uit te hongeren.
We leven in een wereld die dunheid aanbidt. En jeugd. Het is een dubbele binding voor de vergrijzende bevolking.
Eetstoornissen hebben niet één oorzaak. Het is een botsing.
DeCaro noemt het een ‘perfecte storm’. Menopauze. Rouw. Leeftijdsdiscriminatie. Uiterlijk verandert. Ze crashen allemaal tegelijk tijdens het meest kwetsbare venster.
Dus wat doe je als je de tekenen ziet?
- Besef dat lichamen veranderen. Stop met het vergelijken van uw 50-jarige vorm met uw 20-er jaren. Dat is waanzin. Het verspilt hersenenergie.
- Zoek gespecialiseerde hulp. Dit is niet alleen wilskracht. Het is een psychiatrische stoornis. Het kan fataal zijn. Zie een professional. Een gewichtsinclusieve therapeut of diëtist begrijpt de nuance.
- Ga indien nodig digitaal. Volwassenen in de middelbare leeftijd hebben een baan. Kinderen. Ouders. Virtuele zorg zoals Equip biedt flexibiliteit die persoonlijke therapie soms mist.
- Verbinden. Isolatie voedt de stoornis. Lees een memoires. Sluit je aan bij een steungroep. Hoor iemand anders zeggen: Ik zit ook vast.
Stop met luisteren naar de dieetcultuur. Het is roofzuchtig. Het verkoopt angst tijdens je laagste momenten.
We moeten het script veranderen. Onze ouder wordende lichamen niet ‘beheersen’ met rages.
Ondersteunt ze. Met mededogen.
Het is moeilijk. Het is rommelig. Maar het begint met het zien van de stoornis voor wat het is.
