Je kunt nu ijstaart kopen. Loop gewoon naar de vriezer van de supermarkt.
De meesten van ons dragen nog steeds die oude angst met zich mee: het idee dat voor een dessert drie dagen van tevoren moet worden gepland en dat het oordeel van het baliepersoneel in de plaatselijke zuivelbar moet worden gevolgd. Laat dat los. Ernstig. Er is een hele sectie in het bevroren gangpad gewijd aan nostalgie, wachtend tot je het op een willekeurige dinsdag kunt pakken, want waarom niet.
Vorige week sleepte ik mijn gezin mee naar de supermarkt. Geen feest. Geen specifieke reden. Gewoon honger. We hebben een paar zwaargewichten uit de vrieskisten getest en eerlijk gezegd? Drie ervan verdienden eigenlijk een plekje op onze toonbank. Ze waren goedkoop. Ze waren snel. En ze raakten precies de emotionele noot waar ik niet naar op zoek was totdat ik hem vond.
Carvel Ronde Confifi-ijstaart
Nostalgie is hier het belangrijkste ingrediënt, ook al staat het niet op het etiket vermeld.
Carvel verkoopt nu veel variëteiten. Aardbeiencrunch? Zeker. Koekjesdeeg? Blijkbaar. Maar ik pakte de klassieke ronde Confetti-taart. Het is de blauwdruk. Je hebt die onderste laag van dicht chocolade-ijs, ingeklemd door een chaotisch midden van chocoladekoekjeskruimels, afgedekt met vanille-ijs. De bovenkant is een besneeuwde puinhoop van opgeklopte topping, rode gelletters die een begroeting beschrijven die je waarschijnlijk genegeerd hebt, en muskusschelpen die overal aan vastgeplakt zitten.
Het smaakt naar een hete augustusdag in 2004. Eén hap en ik ben weer twaalf, bibberend in een natte handdoek, plakkerig van de suiker en chloor, ervan overtuigd dat de wereld vergaat bij zonsondergang. Mijn tienjarige dochter had hem meteen uitgekozen. Kinderen herkennen het bronmateriaal als ze het zien. Het is puur comfort. Niet elegant, maar onmiskenbaar correct.
“Dit is wat ijstaart hoort te zijn.”
Prijs: ~$23,97 (Walmart)
Reese’s Peanut Butter Cup-ijstaart
Chocolade-ijs beladen met pindakaascups. Dat is de basis. Daarna opgeklopt glazuur. Dan nog meer fudge-motregen en gemalen snoepscherven. Het is zwaar. Het is compact.
De chocolade zelf was niet zo rijk of complex als de basis van de Carvel, maar dat werkte eigenlijk in zijn voordeel. Pindakaasdesserts kunnen de weegschaal snel doen kantelen en plakkerig of overdreven zoet worden. Deze voelde zich gegrond. Het contrast tussen het koude ijs en de chocoladestukjes op kamertemperatuur was aangenaam, zij het een beetje textuur. De gemarmerde bovenkant geeft het een enigszins belangrijke uitstraling, wat zou kunnen helpen om het te verkopen aan tieners die denken dat het kopen in de winkel inherent onder hen is.
Mijn veertienjarige zoon at de helft van dit ding. Als er tieners in je huis zijn die doen alsof ze geen snoep willen, terwijl ze stiekem alles in zicht willen hebben, koop dit dan. Ze zullen niet teleurgesteld worden.
Prijs: ~$18,68 (Walmart)
Jon Donaire Mudd Pie
Deze zag er anders uit. Het lag op de plank en zag er serieuzer uit dan de andere twee. Minder cartoonachtig.
Technisch gezien is het een taart. Een korst van chocoladekoekjes ondersteunt lagen ijs met koffiesmaak, doorspekt met chocolade en vervolgens geroosterde amandelen. Als je hier bent voor confetti, blijf dan lopen. Maar als je iets wilt dat erkent dat ijs volwassen kan zijn zonder saai te zijn, kijk dan beter.
De korst heeft het voor mij bewaard. Die boterachtige basis van gebakken chocolade zorgt voor een knapperigheid die in schril contrast staat met de zachte bevriezing van de binnenkant. Het voelt wat meer overwogen. De koffietoon is aanwezig maar zacht en niet overweldigend. Het is verfijnd genoeg om voor te komen als een bewuste keuze tijdens een etentje, hoewel niemand echt weet of je het hebt gemaakt of gekocht. Mijn man gaf er de voorkeur aan, wat meestal een teken is dat het substantie bevat in plaats van alleen maar suiker.
Prijs: ~$16,09 (Instacart)
Dus wat doen we nu?
Wij stoppen met plannen.
Waarom vierentwintig minuten besteden aan een telefoongesprek om de lettertypekeuzes voor de negende verjaardag van uw dochter te bespreken als een leuke tijd bij Walmart letterlijk in plastic is verpakt? Dit zijn geen gastronomische desserts. Dat is niet nodig. Ze zijn functionele vreugde. Je pakt ze, je pakt ze uit, je eet ze op terwijl het nog koud is.
Het mooiste is de spontaniteit. Je weet pas dat je een dessert krijgt als je het nodig hebt. En is dat niet het halve plezier?
Ga er een ophalen. Of twee.
