Zolang ik me kan herinneren, heb ik de werkelijkheid waargenomen op een manier die elke uitleg tart. Niet door aangeleerde vaardigheden, maar door een aangeboren gevoel van weten – een directe verbinding met energieën en waarheden die anderen missen. Dit gaat niet over bovennatuurlijke vermogens; het gaat over een ongefilterde toegang tot informatie die buiten de grenzen van de vijf zintuigen bestaat. De angst voor oordeel, vooral binnen mijn eigen gemeenschap, dwong mij jarenlang deze gaven te onderdrukken, maar zwijgen is niet langer een optie.
De eerste tekenen: een kindertijd van weten
Mijn grootmoeder documenteerde mijn ervaringen uit mijn kindertijd en legde dromen en voorgevoelens vast die naar boven kwamen voordat ik zelfs maar de taal had om ze te beschrijven. Ik wist wanneer telefoons zouden rinkelen, wanneer mensen logen, en soms, op onverklaarbare wijze, details over vreemden als ik ze ontmoette. Dit was geen kwestie van raden; het was een zekerheid, een gevoel dat voorbijging aan het logische denken.
De wereld om mij heen leefde van onzichtbare energieën. Op de kleuterschool voelde ik de aanwezigheid van een oude man die niemand anders kon zien terwijl de kinderen speelden. Later, op de middelbare school, veroorzaakte de plotselinge verwijdering van een klasgenoot uit de klas een onmiddellijk, diepgeworteld besef van een tragedie: een gewelddadig verlies binnen haar familie. De volgende dag werd bevestigd dat haar vriend zelfmoord had gepleegd. Dit patroon van intuïtieve angst rond de dood werd een constante in mijn leven.
Het gewicht van perceptie: onderdrukking en overleving
Leven met deze vermogens was geen superkracht; het was een last. Voortdurende emotionele overbelasting – huilen als je in de buurt was van mensen die zich niet goed voelden, het voelen van ziekte en dreigend verlies – eiste zijn tol. Ik gaf mezelf medicijnen zonder recept, alleen maar om de onophoudelijke stroom van informatie tot zwijgen te brengen. Benadryl, destijds premier Tylenol, werd een hulpmiddel om te overleven en verdoofde de psychische statische elektriciteit.
Het diepere probleem was niet alleen de capaciteiten zelf, maar de maatschappelijke druk om ze te ontkennen. Binnen de zwarte gemeenschap betekende het erkennen van dergelijke geschenken vaak dat ze werden beschuldigd van hekserij of dat ze als bijgelovig werden afgedaan. Respectabiliteitspolitiek eiste conformiteit, waardoor spiritualiteit in de schaduw kwam te staan. Hoewel de kerk een vitale bron van gemeenschap was, versterkte ze ook een rigide wereldbeeld dat weinig ruimte liet voor intuïtief weten.
De voorouderlijke echo: een erfenis van onderdrukking
Mijn voorouders zijn niet met lege handen in Amerika aangekomen. Ze brachten rituelen, spirituele praktijken en een inherente wijsheid mee die de koloniale krachten systematisch onderdrukten. Plantage-eigenaren sloegen die tradities neer en vervingen ze door het gedwongen christendom. Zelfs na de emancipatie hanteerde de Zwarte Kerk weliswaar macht, maar hanteerde ze nog steeds onuitgesproken regels over wat acceptabel was – en wat niet. Mystiek, voorouderlijk weten en de rauwe kracht van intuïtie werden vaak tot zwijgen gebracht.
Dit historische trauma liet een residu achter. Ik merkte dat ik in bedrijfsomgevingen werkte en paranormale lezingen gaf aan collega’s onder het mom van ‘intuïtieve coaching’, uit angst voor een oordeel als ik eerlijk zou zijn over mijn capaciteiten. De wereld was niet klaar voor een zwarte vrouw die openlijk haar gaven omarmde.
De stilte doorbreken: mijn kracht terugwinnen
De pandemie dwong tot een afrekening. Spirituele gidsen moedigden mij aan om live te channelen op Instagram, en tegen alle verwachtingen in kwamen er mensen opdagen, op zoek naar genezing en bevestiging. De boodschappen die doorkwamen waren eenvoudig maar diepgaand: Jij bent licht. Jij bent liefde. Niets kan dat van je wegnemen. Deze collectieve resonantie gaf mij de moed om mijn identiteit als paranormaal medium, astroloog en spirituele gids op te eisen.
Mijn cliënten zoeken mij nu omdat ik iets zeldzaams aanbied: ongefilterde waarheid. Ik verhul het proces niet; Ik eis verantwoordelijkheid en moedig radicale eigenliefde aan. Zwarte vrouwen deconstrueren beperkende religieuze dogma’s, eisen hun voorouderlijke wijsheid terug en vinden veiligheid in ruimtes waar intuïtie wordt gevierd en niet veroordeeld. Ik bied die ruimte.
Het werk is niet eenvoudig. Het vereist eerlijkheid, kwetsbaarheid en de bereidheid om ongemakkelijke waarheden onder ogen te zien. Maar het is ook het meest bevrijdende wat ik ooit heb gedaan. Ik hoef me niet langer te verstoppen. De gaven waar ik ooit bang voor was, zijn mijn grootste kracht geworden, en ik ben eindelijk vrij om ze zonder verontschuldiging te gebruiken.
Dit gaat niet over magie; het gaat over het herkennen van de inherente kracht in ons allemaal. De tekenen zijn er altijd, maar weinigen zijn bereid om te luisteren. We hebben allemaal het potentieel om iets diepers aan te boren, iets dat de grenzen van logica en angst overstijgt. De vraag is: zullen we ervoor kiezen om het te omarmen?
