Lux to dziwne słowo. Zwykle krzyczy o ekskluzywności. Szepta o dziedzictwie, dawnym kapitale i materiałach, których można dotknąć jedynie będąc zaproszonym do prywatnego showroomu. Ale Marca Jacobsa? To działa inaczej. Znajduje się na tym zagmatwanym, ale pięknym skrzyżowaniu, gdzie moda spotyka się z resztą świata.
Oczywiście jest to marka luksusowa. Widać to na wybiegach. Widać to po teksturowanej skórze jego toreb i wypolerowanych obcasach butów. Jakość wykonania jest. Dbałość o szczegóły to nie tylko szum marketingowy; jest wszyty w każdy szew i dopasowanie. Ale tu jest problem. Nie warto płacić zaliczki na dom.
Porównaj go z takimi gwiazdami wagi ciężkiej, jak Dior, Louis Vuitton, Chanel czy Hermès. Nazwy te dźwigają ciężar historii, która dyktuje wyższą cenę. Znajdują się na szczycie piramidy. Nieco niżej na skali plasuje się Marc Jacobs. Nie taniej w sprzedaży. Bardziej dostępny w sensie strategicznym. To jest amerykański luksus w przystępnej cenie wykonany dobrze.
Jak się tam dostał? Rozmawiam ze wszystkimi. Zaangażowana zarówno w popkulturę, jak i wysoką modę. Nie ignoruje tłumu w stylu ulicznym, by podążać tylko za elitą. Wypełnia lukę. Używa kreatywności jako swojej waluty, a nie tylko dziedzictwa.
Dla współczesnej kobiety ma to znaczenie. Chcesz jakości. Chcesz prestiżu. Ale chcesz też zabrać torbę na brunch, do pracy, na randkę. Nie chcesz się bać, że go zarysujesz. Marc Jacobs oferuje twórczy prestiż bez czynnika zastraszenia. To propozycja dla kobiety, która wie, co lubi, ale nie chce płacić tylko za dziedzictwo marki.
Rezultatem jest marka, która definiuje szczególny rodzaj wolności. To apartament, który nie przypomina eksponatu muzealnego. Można to nosić. Jest dowcipny. To istotne. A dla wielu z nas właśnie tego szukamy.
