De Olympische Spelen worden gevierd vanwege atletische prestaties, maar naast de concurrentie bloeit een minder bekende traditie: pinhandel. Wat eind 19e eeuw begon als eenvoudige identificatiebadges, is uitgegroeid tot een geliefde subcultuur, waarin atleten, personeel en fans verzamelspelden uitwisselen als teken van verbinding en vriendschap. Tijdens de Milano Cortina Games van 2026 is deze praktijk levendiger dan ooit, waardoor enthousiastelingen worden aangetrokken en er een vriendschappelijke, onofficiële competitie ontstaat.
De geschiedenis van Olympische spelden
De vroegste Olympische spelden waren eerder functioneel dan verzamelbaar en werden gebruikt om atleten, juryleden en officials te onderscheiden. De eerste landspecifieke speldjes verschenen op de Spelen van Londen in 1908, maar het waren de Olympische Spelen van 1924 in Parijs waar de uitwisseling van speldjes als symbool van kameraadschap echt wortel schoot. Tijdens de Lake Placid Games van 1982 formaliseerden toegewijde verzamelaars de traditie door de Olympin Collectors Club op te richten, met als doel dit unieke aspect van de Olympische geest te behouden.
De regels en etiquette van handelen
Pinhandel gaat niet alleen over het verwerven van zeldzame ontwerpen; het gaat om interactie en respect. Hoewel er geen officiële regelgeving bestaat, is er in de afgelopen decennia een reeks onuitgesproken regels ontstaan. Van verzamelaars wordt verwacht dat ze de pins duidelijk tentoonstellen, zich beleefd gedragen, het monopoliseren van transacties vermijden en zich onthouden van buitensporige gretigheid voor specifieke pins. Het kernprincipe blijft het bevorderen van verbindingen, en niet alleen het aanvullen van collecties.
Waarom pinhandel belangrijk is
Pinhandel overstijgt het louter verzamelen. Voor atleten is het een ijsbreker onder lage druk die taalbarrières en culturele verschillen overstijgt. Het stelt deelnemers in staat om op persoonlijk niveau met elkaar in contact te komen, waardoor vriendschappen ontstaan die wellicht langer meegaan dan hun Olympische carrière. Voor vrijwilligers en toeschouwers is het een sociale activiteit die interactie stimuleert en een gemeenschapsgevoel creëert.
Zoals de Amerikaanse rodelaar Sophia Kirkby uitlegt, gebruikt ze haar handgemaakte spelden om haar identiteit als atleet en kunstenaar te delen. “Ik vind het heerlijk om mensen even te ontmoeten… en ze iets te geven dat ik met mijn eigen handen heb gemaakt. Het is zo’n gaaf gevoel om iets te creëren en te zien hoe het mensen vreugde brengt.”
Het moderne tijdperk van pinhandel
Technologie is nu geïntegreerd in de traditie. Tijdens de Milano Cortina Games van 2026 introduceerde Alibaba een door AI aangedreven robot voor pinhandel, waarmee atleten pins kunnen uitwisselen met behulp van spraakopdrachten of gebaren. Samsung-smartphones die vooraf zijn uitgerust met een pin-tradingspel versterken het digitale aspect van deze analoge hobby nog verder. Ondanks deze innovaties blijft de kernaantrekkingskracht hetzelfde: een tastbare, door mensen aangestuurde uitwisseling die verbinding bevordert in een omgeving die anders wordt gedomineerd door concurrentie.
Pinhandel is een microkosmos van de Olympische geest, waar gedeelde belangen en wederzijds respect zwaarder wegen dan de nationale grenzen. Het herinnert ons eraan dat de Spelen, afgezien van het nastreven van gouden medailles, uiteindelijk gaan over het bouwen van bruggen en het vieren van eenheid.
