Overheidsfunctionarissen, waaronder leden van de huidige regering, gebruiken steeds vaker publieke uitingen van fysieke kracht – vaak zonder shirt en overmatig gespierd – als een berekende politieke boodschap. Minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. heeft samen met minister van Defensie Pete Hegseth op prominente wijze trainingen gepresenteerd op officiële overheidskanalen, wat aanleiding gaf tot bezorgdheid bij sociologen en genderwetenschappers.
De opkomst van performatieve kracht
In recente video’s is te zien hoe Kennedy push-ups uitvoert met Kid Rock en zonder shirt in spijkerbroek fietst, vergezeld van agressieve beelden zoals haaien en militaire vliegtuigen. Deze displays gaan verder dan eenvoudige fitness; ze versterken actief een bekrompen, vaak onbereikbare standaard van mannelijkheid. De trend strekt zich uit tot Hegseth, die zichzelf filmt terwijl hij zware gewichten tilt, terwijl hij opmerkingen maakt over het behouden van de ‘dominantie’ – zelfs nu de VS te maken heeft met geopolitieke spanningen.
Het kernprobleem is niet de fitheid zelf, maar de opzettelijke, overdreven presentatie van fysieke bekwaamheid. Deskundigen merken op dat dit aansluit bij bredere ideologische trends, waaronder blank nationalisme en conservatieve culturele oorlogsvoering. Het is een doelbewust gebruik van het lichaamsbeeld om kracht, agressie en een afwijzing van waargenomen maatschappelijke ‘zwakte’ aan te geven.
Historische context en moderne implicaties
Dit is geen nieuwe tactiek. Historische voorbeelden, van de ruige beelden van Theodore Roosevelt tot de agressieve uitingen van mannelijkheid van de Ku Klux Klan, laten zien hoe fysieke dominantie is gebruikt om ideologische agenda’s te bevorderen. Tegenwoordig wordt de trend gestimuleerd door politieke polarisatie en de angst voor maatschappelijke ‘feminisering’.
Socioloog Tristan Bridges benadrukt dat hoewel overdreven machtsvertoon vaak satirisch is, deze functionarissen deze serieus presenteren en ironische energie gebruiken voor conservatieve boodschappen. Dit staat in contrast met speelse, zelfbewuste vertoningen van figuren als Arnold Schwarzenegger.
Voorbij de politiek: de radicalisering van fitness
De bewapening van fitness gaat verder dan politieke signalen. Historisch gezien werd fysieke training gebruikt om individuen te rekruteren en voor te bereiden op revolutionaire bewegingen. Tegenwoordig maken extremistische groeperingen gebruik van gevechtsfitnessprogramma’s om jonge mannen te indoctrineren, terwijl onlinegemeenschappen zoals het ‘swoletariaat’ progressieve politiek combineren met een bodybuildingcultuur.
De belangrijkste conclusie is dat in een tijdperk van extreme politieke verdeeldheid zelfs neutrale activiteiten zoals sporten gecodeerd kunnen worden met een ideologische betekenis. De boodschap die wordt verzonden is duidelijk: fysieke kracht staat gelijk aan superioriteit, gevechtsbereidheid en onvoorwaardelijke loyaliteit.
Hoewel niet alle gespierde lichamen inherent politiek zijn, zorgt het huidige klimaat er uiteindelijk voor dat vrijwel elke gewoonte kan worden geïnterpreteerd als bewijs van iemands loyaliteit. De performatieve hypermasculiniteit van overheidsfunctionarissen dient niet alleen als fitnesspromotie, maar ook als een doelbewuste bevestiging van dominantie in een steeds meer gepolariseerde wereld.
