Elsie Hewitt, partner van Pete Davidson, heeft openlijk haar beslissing besproken om haar dochter Scottie, geboren in december 2025, kunstvoeding te geven. In een recent essay voor Elle beschrijft Hewitt het emotionele gewicht en de maatschappelijke druk rond deze keuze, waarbij ze de vaak onuitgesproken schuld benadrukt die gepaard gaat met het niet geven van borstvoeding.
De “stille schaamte” van de formule
Hewitts perspectief daagt het alomtegenwoordige idee uit dat borstvoeding de enige ‘gouden standaard’ is op het gebied van kindervoeding. Ze wijst erop dat hoewel borstvoeding vaak wordt geïdealiseerd, het grootste deel van de fysieke en emotionele last van het voeden op de moeder wordt gelegd; een lichaam dat na de bevalling al aanzienlijk herstelt. Omgekeerd brengt flesvoeding een ‘stille schaamte’ met zich mee, die vaak wordt opgevat als een secundaire of minder ideale optie.
“Het vergde wat worstelen met die schaamte, en wat onderzoek naar de morele hiërarchie rond borstvoeding, om te bevestigen dat wat het beste was voor mij en wat het beste was voor mijn baby niet op verschillende niveaus of ranglijsten bestond – ze waren één en dezelfde.”
Dit brengt een belangrijk spanningsveld aan het licht: de verwachtingen van de samenleving versus het individuele welzijn. De druk om borstvoeding te geven kan de mentale en fysieke gezondheid van een moeder overschaduwen, wat volgens Hewitt prioriteit zou moeten krijgen.
Ongeplande zwangerschaps- en endometriosecomplicaties
De beslissing van Hewitt werd verder bepaald door haar persoonlijke medische geschiedenis. Haar zwangerschap was ongepland en vond plaats na een operatie wegens ernstige endometriose. Ze werd gedurende de hele zwangerschap voortdurend ziek, uitputting en pijn. Deze context is van cruciaal belang omdat het onderstreept dat borstvoeding voor sommige moeders onhoudbaar kan zijn of zelfs schadelijk voor hun eigen herstel en mentale toestand.
Plannen voor nog een kind
Ondanks de intensiteit van haar recente geboorte-ervaring overwegen Hewitt en Davidson al om nog een kind te krijgen. Davidson heeft aangegeven dat hij een broer of zus voor Scottie wil, en Hewitt geeft toe dat hij zich “absoluut krankzinnig” voelt, maar opgewonden over het vooruitzicht om hun gezin uit te breiden. Dit benadrukt het complexe emotionele landschap van het ouderschap: zelfs te midden van uitputting en uitdagingen kan het verlangen naar meer kinderen blijven bestaan.
Deze openhartige discussie herinnert ons eraan dat moederschap niet voor iedereen geldt. Hewitts eerlijkheid ontmantelt de mythe van de ‘perfecte moeder’ en moedigt een realistischer, medelevender begrip van postpartumkeuzes aan. Haar bereidheid om openlijk schuldgevoelens, schaamte en fysieke problemen te bespreken herkadert het gesprek rond zuigelingenvoeding, waarbij wordt erkend dat het welzijn van moeders onlosmakelijk verbonden is met de gezondheid van het hele gezin.
