Veel stellen hebben te maken met een stilzwijgende overeenkomst waarbij een of beide partners ontrouw over het hoofd ziet in plaats van er rechtstreeks mee geconfronteerd te worden. Deze dynamische, door seks- en relatiecolumnist Dan Savage ‘tolyamorie’ genoemd, beschrijft een relatie die is gebouwd op tolerantie voor seksueel of romantisch contact van buitenaf zonder expliciete discussie of toestemming. In tegenstelling tot consensuele niet-monogamie zoals polyamorie, komt tolyamorie voort uit acceptatie van wat al gebeurt, en niet uit een gedeelde beslissing.
Wat definieert Tolyamorie?
Tolyamory gaat niet over open communicatie of een wederzijds verlangen naar niet-monogamie. In plaats daarvan gaat het erom dat de ene partner een oogje dichtknijpt voor het gedrag van de ander om de relatie in stand te houden. Relatieonderzoeker Marie Thouin beschrijft het als het in stand houden van een ‘sociaal monogaam stel’ ondanks eenzijdige ontrouw. Dit verschilt van verwante concepten zoals “poly onder dwang” (PUD) of “niet vragen, niet vertellen” (DADT).
- PUD houdt in dat één partner met tegenzin instemt met niet-monogamie om een breuk te voorkomen, terwijl DADT betekent dat beide partners weten dat er ontrouw bestaat, maar er niet over praten.
- Tolyamorie ontstaat echter vaak met terugwerkende kracht, door ontdekte ontrouw of een ultimatum, zonder voorafgaand gesprek.
Hoe vaak komt het voor?
Hoewel precieze gegevens ontbreken, suggereren experts dat tolyamoreuze relaties wijdverbreid zijn. Beroemde voorbeelden, zoals de Clintons, illustreren hoe paren ondanks ontrouw bij elkaar kunnen blijven en ervoor kiezen dit over het hoofd te zien in plaats van openlijke polyamorie of scheiding na te streven. De term benadrukt dat veel relaties opereren onder onuitgesproken regels in plaats van onderhandelde overeenkomsten.
Waarom bestaat Tolyamory?
Verschillende factoren dragen bij aan de tolyamoreuze dynamiek:
- Culturele normen: Sommige culturen accepteren buitenechtelijke affaires discreet om de schijn te behouden.
- Genderongelijkheid: In samenlevingen met een ongelijke machtsdynamiek kunnen vrouwen mannelijke ontrouw tolereren vanwege financiële of sociale afhankelijkheid.
- Sociaal stigma: Het taboe rond niet-monogamie in de VS kan stellen tot ontkenning dwingen in plaats van tot een open discussie.
Uiteindelijk onthult tolyamorie een onwil om eerlijk te communiceren in relaties en een angst om ware verlangens te uiten. Paren kunnen voorrang geven aan het handhaven van de illusie van monogamie boven het aanpakken van onderliggende problemen.
“Het bestaan van tolyamorie laat zien hoe onwillig veel mensen zijn om openlijk te communiceren in hun relaties en hoe bang ze zijn om hun ware verlangens tegenover hun partner te uiten.”
Tolyamory herinnert ons eraan dat relaties niet altijd aansluiten bij geïdealiseerde verhalen. Veel echtparen functioneren op basis van onuitgesproken afspraken, waarbij tolerantie de boventoon voert op transparantie, en stilte de façade van monogamie in stand houdt.
